1. بومادران
آنچه از خواص خون به (اشیله) نسبت داده اند صحت دارد و میتواند جمع کننده زخم وعمل کننده بر روی بواسیر های بصورت مصرف یکبار در روز باشد .نزد مردمان قدیم شهرت زخم بندی داشته است که در بهبود زخم وجراحات موثر بوده است.
دیوسکورید طبیب یونانی مشهور که در زمان نرون می زیسته و صاحب کتب فراوان است،این گیاه را بهبود دهنده جراحات میداند خواه زخم کهنه باشد خواه جدید.

2.گل گاوزبان:(bourrache)

مدر_عرق آور_وضد سرفه بسیار عالی است.محتوی نیترات دوپتاس است.در معالجه نفریت همراه با ورم کردگی و به صورت ضد سرفه وآرام کننده در تمام تحریکات تنفسی وبالا خره عرق آور در گریپ.خشک کردن آن نیازبه دقت دارد اگر به دقت خشک نشود رنگ سیاه یا قهوه ای به خود می گیرد وخواص خود را از دست می دهد.

3.بابونه:(camomille)

گیاهی که روزگاری بود که در هر خانه ای پیدا می شد.وبرای ناراحتی های هضمی وتشنجات معدی به کار می رود.
حاوی یک اسانس به نام ازولن است که خاصیت ضد الرژی دارد.آنرا انگل زدا؛قاعده آور؛ضد تشنج معده؛هضم مشکل
سنگ های مجاری ادراری؛بی اشتهایی؛ضعف؛خستگی عمومی؛دردهای عصبی آسم وتب های متناوب و...

4.پر سیاوش :(capillaire )

خواص ضد ناراحتی های ریوی آن غیر قابل انکار است-شربت آن در مبارزه با سرفه -زکام-گریپ وبرونشیت-اثرات خوبی دارد. خلط آور نرم کننده واندکی مدر است.

5.کاسنی:(chicoree)

جالینوس نام این گیاه را دوست کبد می نامد.روک( (ROGUESدر کتاب گیاهان مصرفی 1837میلادی می گوید:هر روز به ناراحتی های پوستی بر می خوریم چون کبره؛جوشهای چرکی؛زبری که معالجات شدید در مورد آن موثر واقع نمی شود.ولی تمام گیاهان خانواده کاسنی چون خود کاسنی وحشی وکاهو وگل قاصد در عین دارو بودن برای این ناراحتی ها غذا محسوب می شوند.اثر کاسنی بزودی ظاهر نمی شود و باید پس از مدتی منتظر نتیجه بود.عمل آن تصفیه کننده؛صفرا آور؛مدر؛رفع زشتی پوست....

6.گشنیز(CORIANDRE):

دانه گشنیز را جز داروهای معدی ؛بادشکن ؛ضد سردرد می خوانند وعجیب نیست اگر نسخی از این دارو را در داروهای ضد ضعف معده ناراحتی های هضمی؛ سرگیچه های گوارشی؛ شروع آب مروارید؛ زکام مزمن وبالا خره ضعف حافظه می بینیم
نقل از:J.F.R.CARTHEUSER)).کارتوزر در کتاب مفردات پزشکی1765.
برخی این سبزی را برانگیزنده نیروی جنسی می دانند.یونانیها بطور کلی وبقراط اختصاصا آنرا در غش ها؛ناخوشی های عصبی ؛دردهای رحمی تجویز می کرده اند..

7.نسترن(EGLANTIER):

با کمی تفاوت خواصش شباهت به خواص گل سرخ می دهد.میوه ها مدر قابض ودر تمام موارد اسهال؛ سنگ های کلیه ومجاری ادراری وبه صورت تصفیه کننده مصرف میشود.برعکس گلبرگها مختصری حالت مسهل داشته ومقوی است.

8.زرشک(EPINE-VINETTE):

گیاه خود حاوی الکالوییدهای مختلفی است و میوه خوردنی آن محتوی گلیکوزید پکتین ومقداری اسید های الی و ویتامین C
است.زرشک محرک مقوی مدر وصفرا آور قابل توجه ای است.در اغلب ناراحتی های گردش خونی می توان مصرف بلند مدت ان را توصیه کرد.واثر آن را در ناراحتی های کبد وکیسه صفرا وخصوصا یرقان تاکید کرده اند.

9.ترخان(ESTRAGON ):

این گیاه باید تازه مصرف شود.گیاهی است قلبی معدی برنده وشوینده واشتها اور ومعرق ادرار نفخ شکن وانگیزنده میل به غذا است در دردهای روماتیسمی توصیه می شود.

10.توت فرنگی(FRAISIER):

این گیاه را در رده مفرح کننده ها؛ مشهیان؛ وزخم بندها جای می دهند. از انجایی که توت فرنگی خون را قلیایی می کند و با اسیدیته می جنگد انرا برای نقرسی ها و روماتیسمی ها مفید می دانند. خواص قابض وضد اسهال نیز دارد.

11.ختمی (GUIMAUVE ) :

در درجه اول ختمی نرم کننده وملایم سازنده است.می توان ان را در ناراحتی های ریه ونای سرما خوردگی وگریپ به خاطر متوقف ساختن سرفه های ناشی از تحریکات عضوی بکار برد.

12.کتان(LIN)

دانه های کتان بصورت دم کرده ویا خیس خورده در مورد تنبلی روده ویبوست مصرف می شودچه موسیلاژ حاصل از ان نرم کننده و مسهل محسوب می شود. همینطور در تحریکات دستگاه گوارشی و مجاری ادراری هم مداوا کننده است.